Sitia (Sitea) to urokliwe, kameralne miasteczko położone na północno – wschodnim wybrzeżu Krety. To kameralna oaza spokoju, odmienna od dużych, głośnych miast na zachodzie Krety jak Heraklion, Rythemno czy Chania. To doskonałe miejsce dla tych, którzy cenią ciszę i kameralną, niemal rodzinną atmosferę. Spacery nadmorskim deptakiem, kawa w nadmorskich kafejkach smakuje tu inaczej, niż w przeludnionych ośrodkach turystycznych na zachodzie wyspy. Co ciekawe… jest tu także co zobaczyć.
Port - otoczony deptakiem z ułożonymi z kamyków rybami oraz przymorskie stawy, gdzie pływają łabędzie, gęsi i kormorany dodają uroku klimatowi miasta Twierdza Wenecka KAZAMA - górująca nad miastem, na wzgórzu pamięta trudną historię miasta i regionu. Była miejscem stacjonowania garnizonu wojskowego w czasach wenecjanskich. Stanowiska archeologiczne w samej Sitii, w Petras i pobliskim Palikastro to niezapomniane spotkanie ze starożytnością. Muzeum archeologiczne regionu skromne i kameralne, lecz warte zobaczenia.
Urokliwe uliczki na zboczach, rodzinne sklepiki oraz wtorkowy, tradycyjny rynek to obraz wciąż żywych tradycji, sztuki i rolnictwa regionu. Z Sitii jest już blisko do wielu atrakcji wschodniego cypelka wyspy - plaży Vai, klasztoru Toplu, ruin pałacu minojskiego w Kato Zakros, wąwozu Reltis. Sitia, podobnie jak cała Kreta miała burzliwą historię. Miasto było pod zaborem weneckim. Okupanci ufortyfikowali miasto, w którym, z uwagi na dobre położenie, stworzyli jedną z baz we wschodniej części wyspy. (Twierdza Kazama)
Przez wieki miasto miało jeszcze więcej zmartwień: trzęsienie ziemii w 1508, krwawa napaść piratów w 1538, aż po zniszczenie miasta przez Wenecjan obawiających się Turków w 1651. Przez niemal dwa wieki Sitia była opuszczona. Tureccy okupanci nie zachęcali tubylców do powrotu. Dopiero w drugiej połowie XIX w., gdy urzędujący turecki gubernator odbudował miasto, ludność powoli powróciła.
Dziś to urokliwe greckie ciche miasteczko, z niemalże rodzinną atmosfera. Doskonałe miejsce na spokojny (siga siga) wypoczynek l, poznawanie nieznanych skarbów kultury minojskiej i tradycyjnych obyczajów regionu .
