Xerokampos to urokliwa, niewielkia osada w południowo-wschodniej części Krety, znanej głównie z pięknych plaż, krystalicznie czystej wody, spokoju i błotnych kąpieli. Oddalana od gwarnej,, pełnej turystów, zachodniej części wyspy pozostaje oaza piękna natury wyspy.. Z uwagi na swoje położenie to nadal rejon rzadko odwiedzany przez turystów. Osada to głównie wille i pensjonaty, których ogrody dekorują surowy krajobraz otaczających gór. Dojechac tu można tylko samochodem. Że studia Delfini to ok 30 km.

Pierwsze zapiski o Xerokampos pochodzą z czasów weneckich (spis powszechny w 1583) jjednak historia osady sięga dalej w przeszłość. W pobliżu jedej z plaż, na wzgórzu znajduje się strefa archeologiczna z ruiny starożytnego, greckiego miasta.

Uroki wschodniej Krety, to przede wszystkim suche, skaliste wzgórza, porośnięte krzewinkami wśród których przeważa nadający zapach okolicy tymianek. W Xerokambos ten surowy krajobraz kontrastuje z turkusem morza i jasnymi, piaszczystymi plażami. Poza plażami, rodzinnymi tawernami i małymi pensjonatami jest tu tylko piękna w swojej dzikości natura wyspy..

Głównym celem wizyt turystów w Xerokampos są unikatowe, różnorodne plaże – pokryte białym, miękkim piaskiem, drobnymi kamyczkami lub płytami piaskowców. W okolicy osady znajduje się ich kilka, a najbardziej znane to: Ambelos, Amatu, Alona, Alatsolimni i Wielka Plaża. Tak bogaty wybór plaż gwarantuje dużo miejsca i spokoju. Większość plaż ma łagodne zejście i relatywnie płytką wodę przy brzegu. Jednocześnie trzeba pamiętać, że te plaże nie mają bogatej infrastruktury turystycznej.

W centralnej części Xerokampos, na wzgórzu zwanym Farmakokefalo znajdują się ruiny antycznego miasta Ambelos i malowniczo położony kościółek św. Mikołaja. Właśnie u podnóża przylądka Trachilos, leżącego w pobliżu kościoła, znajduje się plaże Ambelos, składająca się z wielu małych, przylegających do siebie zatoczek. Jedna z nich nosi nazwę Gerontolakkos, co oznacza Świętą Jamę i pochodzi najprawdopodobniej od znajdującego się tutaj niegdyś antycznego sanktuarium. Dalej znajduje się zatoka Argilos, gdzie znajduje się najwięcej „zdrowotnej” glinki, a nieco dalej na wschód znajduje się kolejna piękna plaża Chiona.

Xerokampos to idealne miejsce odpoczynku dla stroniących od głośnej muzyki i intensywnego ruchu turystycznego, dla tych którzy szukają spokoju i piękna natury. 

Kreta wschodnia to mniej popularna wśród masowych turystów, zdecydowanie bardziej tradycyjna i „dzika”, a tym samym prawdziwa część wyspy. Tutaj dominuje spokój, piękno natury i zachowane kreteńskie tradycje. Jednocześnie, podobnie jak cała Kreta jej wschodni zakątek oferuje piękne, nietuzinkowe plaże, strefy archeologiczne z czasów minojskich i późniejszych epok, klasztory, wąwozy i tradycyjne wioski… Siga siga… Są tutaj miejsca unikatowe, których nie można pominąć podróżując lub wypoczywając na wschodzie Krety:

  1. Wyspa Spinalonga – miejsce o wielu twarzach, kiedyś obronna forteca wenecka, potem portu turecki, a na koniec wyspa trędowatych…
  2. Kato Zakros – kiedyś pałac minojski, dziś strefa archeologiczna i klimatyczna wioska rybacka z kameralnymi tawernami, dla długodystansowców spacer przez wąwóz umarłych
  3. Plaża Vai – jedyna na wyspie palmowa plaża o białym piasku, w pobliżu stanowisk archeologicznych Itanos i Paleokastro
  4. Klasztor Toplou – miejsce, gdzie historia odwagi w walce o wolność zapisała się przez wieki, dziś budowle które przetrwały wieki, muzeum i winiarnia
  5. Miasteczko portowe Sitia – urokliwe kafejki i tawerny nad zatoką, regionalne muzeum archeologiczne, jezioro morski gdzie mieszkają kormorany i łabędzie oraz twierdza wenecka Kazama
  6. Makrygialos – dziś popularne miasto portowe z klimatycznymi tawernami nad morzem libijskim, skrywające ruiny willi minojskiej i domu rzymskiego

Do tych i wielu mniej znanych miejsc blisko ze studia Delfini. Zapytaj o autorskie programy zwiedzania. Zapraszamy do ogrodu i gaju oliwnego delfini w samym sercu cypelka wschodniej Krety O miejsca bardziej nieoczywistych będziemy pisać na blogu. Zaglądaj do nas na stronę www.delfinigreece.com

Plaża Vai 🏝️ to jedna z najpiękniejszych plaż Krety położona na samym skraju wschodniego cypelka wyspy (35 km od studia Delfini 🐬 i 25 km od miasta Stia) Zachwycające miejsce z krystalicznie czystą, błękitną wodą 🌊 , drobnym, jasnym piaskiem i egzotycznym lasem palmowym 🌴

Plaża Vai to największy w Europie gaj palmowy (ponad 5000 drzew palmy daktylowej (Phoenix theophrasti). Cały ten teren należy do zabytkowego klasztoru Toplou położonego w pobliżu.

Plaża Vai to największy w Europie gaj palmowy (ponad 5000 drzew palmy daktylowej (Phoenix theophrasti). Cały ten teren należy do zabytkowego klasztoru Toplou położonego w pobliżu.

Z uwagi na najazdy, nie zawsze szanujących naturę turystów, gaj został ogłoszony obszarem chronionym, wchodzącym w skład Parku Narodowego i dzięki temu można go wciąż podziwiać w niezmienionej formie do dziś.

Najbardziej znany kurort wschodniej Krety, zaledwie 15 minut od studia Delfini. Piękna, klimatyczna, wciąż kameralna miejscowość nad Morzem Libijskim.

Jeszcze w latach 50 XX wieku Makrygialos nie miało połączenia drogowego z resztą Krety. Wszystkie produkty spożywcze transportowano z i do małego portu statkami. W miarę rozwoju ruchu turystycznego miasteczko stopniowo zmieniało swoje oblicze. Miejsce opuszczonych domów zajmowały małe, rodzinne hotele.

Historia portu Makrygialos wiąże się z czasami minojskimi. Podczas prac wykopaliskowych w latach 70ych ubiegłego wieku archeolodzy odkryli pozostałości osadnictwa. Najciekawszym odkryciem są ruiny willi minojskiej, wzniesionej około 1480 roku p.n.e. Później odkryto ruiny rzymskiej wilii, datowanej na I wiek n.e.

Markygialos rozwijało się wokół niewielkiej zatoki tworzącej naturalny port. Dziś miasteczko składa się z 2 miejscowości – Makrygialos – na zachodzie i Analipsi – na wschodzie. Obie nadmorskie miejscowości łączy Wielka Plaża (długa, piaszczysta, wyposażona w pełną infrastrukturę). W miejscowości są jeszcze inne plaże: żwirowa Kalamokanias - w zachodniej części miasta, plaża Lagoufa - obok największych kompleksów hotelowych), plaża Manousos Halavridi.

Najcieplejsze miasto Grecji i najdalej wysunięte na południe miasto Europy. Dzisiejsza Współczesna Ierapetra została zbudowana w miejscu starożytnego miasta Ierapytna, które około 150 roku p.n.e. walczyła o prym w regionie z Presos i Itanos (dziś jedne z najlepiej zachowanych stref archeologicznych).

W epoce rzymskiej Ierapytna rozkwitła będą jednym z kosmopolitycznych miast Cesarstwa Rzymskiego. Jej port był ważny z uwagi na łatwy dostęp do Egiptu i na Bliski Wschód. Rzymianie zburzyli miast walcząc ponad 2 lata z mieszkańcami. Po przejęciu miasto odbudowano. Powstało wiele nowych świątyń, łaźni i teatrów.

Ierapytna zachowała swoje znaczenie w pierwszym okresie bizantyjskim, później została zniszczona przez Arabów. Podczas okupacji weneckiej miasto zostało ufortyfikowane. Jeszcze dzisiaj możemy podziwiać zbudowaną w XIII wieku twierdzę Kales (gr. φρούριο Καλές). W 1780 roku silne trzęsienie ziemi zniszczyło miasto, dlatego mimo długiej historii przetrwało mało zabytków.

Dzisiejsza Ierapetra jest głównie miastem rolniczym – ze względu na znakomity klimat produkuje olbrzymie ilości warzyw, które są eksportowane do całej Europy.

Najważniejszym zabytkiem Ierapetry jest fort Kales, który po zniszczeniach podczas trzęsienia ziemi w 1508 roku, naprawili Turcy, którzy w XVII wieku zajęli miasto.

Będąc w Ierapetrze warto zobaczyć najstarszy kościół w mieście, pod wezwaniem Jezusa Chrystusa. Został on wzniesiony około XII wieku jako klasztorny katolikon. Jednym z najbardziej intrygujących zabytków w mieście jest dom Napoleona). Według miejscowych podań Napoleon spędził tu jedną lipcową noc w 1798 roku, gdy wraz ze swoją armią udawał się do Egiptu. Kolejną atrakcją dla miłośników historii jest meczet turecki – jeden z niewielu na wyspie, których Kreteńczycy nie rozebrali po odzyskaniu niepodległości w 1898 roku.

Miłośnicy muzeów także znajdą coś dla siebie. W mieście znajduje się Muzeum Archeologiczne, którego siedzibą jest dawna osmańska szkoła z końca XIX wieku. W muzeum znajdziemy głównie przedmioty znalezione na okolicznych stanowiskach archeologicznych. Poza kolekcją ceramiki i niekompletnymi rzymskimi posągami i zbiorem monet, szczególnie cenne zabytki to minojski sarkofag znaleziony w Episkopi, z około 1450 roku p.n.e. oraz posąg bogini Demeter z II wieku n.e.

W samej Ierapetrze i w jej okolicach znajduje się wiele przestronnych, łatwodostępnych plaż (np. Limanakia, Apovathra, plaża św. Andrzeja). Warto wiedzieć, że piasek plaż południowej Krety jest zwykle szaro-czarny. czarny.

Port północno-wschodniej Krety, gdzie tradycja przeplata się z nowoczesnością. To także kosmopolityczna stolica regionu Lasithi, łącząca nowoczesną zabudowę, z historią czasów doryckich.

Historia miasta zaczyna się od III wieku p.n.e , kiedy utworzono, należący do leżącego a południu doryckiego miasta Lato. Do 6 wieku n.e. był to ważny punkt handlowy i centrum odbioru najemników.

W 1206 roku genueński pirat Henrico Pescatore w najwyższym punkcie dzisiejszego Agios Nikolaos, na wzgórzu Kefali zbudował twierdzę nazwaną Mirabello. Niestety nie zdążył się jednak nacieszyć zamkiem, ponieważ cała wyspa została kupiona przez Wenecjan. Twierdza nie przetrwała, a w jej miejscu dziś znajduje się siedziba władz regionu Lasithi. Ze źródeł wiadomo, że wewnątrz niej znajdował się magazyn soli, która pozyskiwana była z terenów Eloundy. Wenecjanom zależało na utrzymaniu całkowitego monopolu na dostawy soli w krajach basenu Morza Śródziemnego stąd chronienie surowca w twierdzy. Twierdza Mirabello była wielokrotnie niszczona (1303 w trzęsieniu ziemi, 1537 przez piratów) zawsze jednak odbudowywana. Dopiero gdy z końcem XVII wieku Osmanowie oblegali miasto forteca została wysadzona w powietrze przez poddających się Wenecjan i już nigdy jej nie odbudowano.

W czasach Wenecjan miasto nie miało dużego znaczenia. Podczas panowania osmańskiego miasteczko powoli pustoszało. Pod koniec panowania tureckiego, po rewolucji z 1866 roku, miasto znów powoli się zaludniło i rozwinęło jako port handlujący cytrusami.

Historia współczesna Agios Nikolaos to dynamiczny rozwój turystyki, który nastąpił tu znacznie wcześniej niż w innych regionach Krety. Sercem miasta jest teren wokół przystani nad jeziorem Voulismeni. W XIX wieku było to słodkowodne jezioro (drugi zbiornik słodkiej wody na Krecie, po jeziorze Kourna). W 1870 roku akwen został połączony z morzem za pomocą kanału żeglugowego. Jezioro ma swoje mitologiczne historie. Podobno kąpiele w jeziorze Voulismeni upodobały sobie boginie Atena i Artemida, mieszkańcy zaś wierzyli, że jest ono bez dna i zamieszkane przez potwory. Współcześnie do brzegów jeziora przypływają łodzie i kutry rybacki. Wokół jeziora kwitnie życie (tawerny, bary, kawiarnie).

W mieście znajduje się prywatne Muzeum Etnograficzne oraz Muzeum Archeologiczne. W pobliżu centrum miasta znajduje się kościół pod wezwaniem Matki Bożej Vrefotrofos z XII wieku, gdzie można obejrzeć freski z XIV wieku. Wycieczkę śladami historii można zakończyć w kościele św Mikołaja, patrona miasta. Ta wzniesiona w VII - IX wieku świątynia, zachowała swój oryginalny kształt. To prosty, jednonawowy kościół który wewnątrz zdobią pozostałości fresków z okresu IX – XI wieku.

Uroki Agios Nikolaos to także wąskie uliczki i wiele schodów, które są niezbędne, aby spacerować po miasteczku na wzgórzach oraz niewielkie plaże (Ammos, Kitroplatia. Ammoudi). Z uwagi na swą turystyczną popularność Agios Nikolaos nosi miano Kreteńskiego Saint-Tropez.