Najcieplejsze miasto Grecji i najdalej wysunięte na południe miasto Europy. Dzisiejsza Współczesna Ierapetra została zbudowana w miejscu starożytnego miasta Ierapytna, które około 150 roku p.n.e. walczyła o prym w regionie z Presos i Itanos (dziś jedne z najlepiej zachowanych stref archeologicznych).

W epoce rzymskiej Ierapytna rozkwitła będą jednym z kosmopolitycznych miast Cesarstwa Rzymskiego. Jej port był ważny z uwagi na łatwy dostęp do Egiptu i na Bliski Wschód. Rzymianie zburzyli miast walcząc ponad 2 lata z mieszkańcami. Po przejęciu miasto odbudowano. Powstało wiele nowych świątyń, łaźni i teatrów.

Ierapytna zachowała swoje znaczenie w pierwszym okresie bizantyjskim, później została zniszczona przez Arabów. Podczas okupacji weneckiej miasto zostało ufortyfikowane. Jeszcze dzisiaj możemy podziwiać zbudowaną w XIII wieku twierdzę Kales (gr. φρούριο Καλές). W 1780 roku silne trzęsienie ziemi zniszczyło miasto, dlatego mimo długiej historii przetrwało mało zabytków.

Dzisiejsza Ierapetra jest głównie miastem rolniczym – ze względu na znakomity klimat produkuje olbrzymie ilości warzyw, które są eksportowane do całej Europy.

Najważniejszym zabytkiem Ierapetry jest fort Kales, który po zniszczeniach podczas trzęsienia ziemi w 1508 roku, naprawili Turcy, którzy w XVII wieku zajęli miasto.

Będąc w Ierapetrze warto zobaczyć najstarszy kościół w mieście, pod wezwaniem Jezusa Chrystusa. Został on wzniesiony około XII wieku jako klasztorny katolikon. Jednym z najbardziej intrygujących zabytków w mieście jest dom Napoleona). Według miejscowych podań Napoleon spędził tu jedną lipcową noc w 1798 roku, gdy wraz ze swoją armią udawał się do Egiptu. Kolejną atrakcją dla miłośników historii jest meczet turecki – jeden z niewielu na wyspie, których Kreteńczycy nie rozebrali po odzyskaniu niepodległości w 1898 roku.

Miłośnicy muzeów także znajdą coś dla siebie. W mieście znajduje się Muzeum Archeologiczne, którego siedzibą jest dawna osmańska szkoła z końca XIX wieku. W muzeum znajdziemy głównie przedmioty znalezione na okolicznych stanowiskach archeologicznych. Poza kolekcją ceramiki i niekompletnymi rzymskimi posągami i zbiorem monet, szczególnie cenne zabytki to minojski sarkofag znaleziony w Episkopi, z około 1450 roku p.n.e. oraz posąg bogini Demeter z II wieku n.e.

W samej Ierapetrze i w jej okolicach znajduje się wiele przestronnych, łatwodostępnych plaż (np. Limanakia, Apovathra, plaża św. Andrzeja). Warto wiedzieć, że piasek plaż południowej Krety jest zwykle szaro-czarny. czarny.

Port północno-wschodniej Krety, gdzie tradycja przeplata się z nowoczesnością. To także kosmopolityczna stolica regionu Lasithi, łącząca nowoczesną zabudowę, z historią czasów doryckich.

Historia miasta zaczyna się od III wieku p.n.e , kiedy utworzono, należący do leżącego a południu doryckiego miasta Lato. Do 6 wieku n.e. był to ważny punkt handlowy i centrum odbioru najemników.

W 1206 roku genueński pirat Henrico Pescatore w najwyższym punkcie dzisiejszego Agios Nikolaos, na wzgórzu Kefali zbudował twierdzę nazwaną Mirabello. Niestety nie zdążył się jednak nacieszyć zamkiem, ponieważ cała wyspa została kupiona przez Wenecjan. Twierdza nie przetrwała, a w jej miejscu dziś znajduje się siedziba władz regionu Lasithi. Ze źródeł wiadomo, że wewnątrz niej znajdował się magazyn soli, która pozyskiwana była z terenów Eloundy. Wenecjanom zależało na utrzymaniu całkowitego monopolu na dostawy soli w krajach basenu Morza Śródziemnego stąd chronienie surowca w twierdzy. Twierdza Mirabello była wielokrotnie niszczona (1303 w trzęsieniu ziemi, 1537 przez piratów) zawsze jednak odbudowywana. Dopiero gdy z końcem XVII wieku Osmanowie oblegali miasto forteca została wysadzona w powietrze przez poddających się Wenecjan i już nigdy jej nie odbudowano.

W czasach Wenecjan miasto nie miało dużego znaczenia. Podczas panowania osmańskiego miasteczko powoli pustoszało. Pod koniec panowania tureckiego, po rewolucji z 1866 roku, miasto znów powoli się zaludniło i rozwinęło jako port handlujący cytrusami.

Historia współczesna Agios Nikolaos to dynamiczny rozwój turystyki, który nastąpił tu znacznie wcześniej niż w innych regionach Krety. Sercem miasta jest teren wokół przystani nad jeziorem Voulismeni. W XIX wieku było to słodkowodne jezioro (drugi zbiornik słodkiej wody na Krecie, po jeziorze Kourna). W 1870 roku akwen został połączony z morzem za pomocą kanału żeglugowego. Jezioro ma swoje mitologiczne historie. Podobno kąpiele w jeziorze Voulismeni upodobały sobie boginie Atena i Artemida, mieszkańcy zaś wierzyli, że jest ono bez dna i zamieszkane przez potwory. Współcześnie do brzegów jeziora przypływają łodzie i kutry rybacki. Wokół jeziora kwitnie życie (tawerny, bary, kawiarnie).

W mieście znajduje się prywatne Muzeum Etnograficzne oraz Muzeum Archeologiczne. W pobliżu centrum miasta znajduje się kościół pod wezwaniem Matki Bożej Vrefotrofos z XII wieku, gdzie można obejrzeć freski z XIV wieku. Wycieczkę śladami historii można zakończyć w kościele św Mikołaja, patrona miasta. Ta wzniesiona w VII - IX wieku świątynia, zachowała swój oryginalny kształt. To prosty, jednonawowy kościół który wewnątrz zdobią pozostałości fresków z okresu IX – XI wieku.

Uroki Agios Nikolaos to także wąskie uliczki i wiele schodów, które są niezbędne, aby spacerować po miasteczku na wzgórzach oraz niewielkie plaże (Ammos, Kitroplatia. Ammoudi). Z uwagi na swą turystyczną popularność Agios Nikolaos nosi miano Kreteńskiego Saint-Tropez.